Een tiener van 11 stapt mijn praktijk aan huis binnen voor een kennismakingsgesprek.
Haar ouders heb ik een week eerder al ontmoet.
Ze wil zelf graag coaching.
Ik vraag haar waar ze hulp bij wil.
Ze geeft aan dat ze zich de laatste tijd erg vaak verdrietig voelt, veel piekert, moeite heeft om in slaap te komen en ’s nachts regelmatig wakker wordt.
Het onderliggende probleem speelt vooral in haar groep op school en soms bij haar sportclub. Ze heeft er vooral last van in de pauze en als ze op het schoolplein gaan spelen.
Ze zegt: “Het voel alsof ik er niet meer bij hoor”.

Ik vraag haar wat ze anders wil.
Ze wil zich graag weer fijn voelen op school.
Het is een slimme en en zelfstandige meid en ze kan goed verwoorden hoe ze zich voelt. Dat maakt het makkelijker voor haar om snel stappen te maken.
We onderzoeken nog wat en maken een wensenlijst waar we aan gaan werken.
Ze wil meer inzicht in waarom ze soms reageert zoals ze doet.
Hoe ze de lat minder hoog voor zichzelf kan leggen.
Hoe ze meer kan relativeren zodat ze dingen minder zwaar maakt voor zichzelf.
Hoe ze nieuwe vrienden kan maken en het contact met haar beste vriendin weer intensiever kan maken.
Hoe ze kan reageren op ‘gemene’ berichtjes in app-groepen.

De tweede sessie onderzoeken we waar ze energie van krijgt en blij van wordt.
Dit is lezen, handbal, gitaar spelen, knutselen en tekenen.
Om haar ervan bewust te maken dat er gedurende een dag dingen waar ze verdrietig van wordt, ook  dat er leuke en fijne momenten zijn, knutselt ze een dankbaarheidsboekje.
Op schooldagen schrijft ze na het eten of voor het slapengaan 3 fijne dingen op (geluksmomentjes) die ze die dag heeft meegemaakt. Om haar er van bewust te maken wat dankbaarheid is en waar ze energie van krijgt.
Ook heeft ze voor 30 dagen per dag een korte vraag gekregen om te beantwoorden variërend met vragen waarbij ze haar zintuigen prikkelt als vragen als filosofie-achtige vragen.
Het is inmiddels een boekje geworden waar veel mooie dingen in staan.

Over een periode van drie maanden zien we elkaar in het begin wekelijks, daarna eens per twee weken en later zit er wat meer tijd tussen.
Met behulp van creatieve werkvormen krijgt ze nieuwe inzichten en leert ze nieuwe vaardigheden. Zo is ze o.a. op zoek gegaan naar wat vriendschap nu precies is. Hoe ziet dat er voor haar uit?
Met welke kinderen ze een klik ervaart. Welke overeenkomsten hebben zij? Hoe kan ze contact maken op haar manier?

Ze is samen met mensen uit haar familie op zoek gegaan naar haar kwaliteiten.
Ze is tot de conclusie gekomen dat ze niet zo haar best hoeft te doen. Ze is goed genoeg. Ze mag er zijn en mag stralen. Ze ziet dat ze er oude en nieuwe vrienden bij heeft. Ze durft zichzelf te laten zien en neemt haar plek in.

Het maakt mij dankbaar dat ik hier langs de zijlijn getuige van mocht zijn.

“Het voelt alsof ik er niet meer bij hoor”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

error: Content is copy protected